ആരുടെ സ്നേഹം?

ഇതാദ്യമായല്ല അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു താൻ പോകുന്നതു്. എന്നാലും ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ ഗിരിക്കു  എന്തോ ഒരു ശരിയല്ലായ്മ തോന്നി..

ഒന്നു മയങ്ങിയെഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റോപ്പായിരുന്നു. ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അതാ നിൽക്കുന്നു അനിത.

“എന്തിനാ അനൂ നീ ഇവിടെ വന്നതു്.. എനിക്കറിഞ്ഞൂടേ നിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി? അതും ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു”

“നിന്നെക്കാണാനല്ലേ വരാൻ പറഞ്ഞത്… നീ അവിടെ വരുന്നതു വരെ കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യ”, എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.

“അനൂ… ആളുകൾ കാണുന്നു…”

“ഒന്നാമതു്, നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞതു ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയെന്നു? രണ്ടാമതു ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും പുള്ളിക്കെന്നെ വിശ്വാസമാണു? ഇനി ഇതിനെല്ലാം പുറമേ… നിനക്കൊരുമ്മ തരുന്നതും തെറ്റാണോ?”

“അനൂ… നിനക്കെല്ലാം കളിയാണു. നിന്നോട് തർക്കിക്കാൻ ഞാനില്ല.”

അവർ അവളുടെ അപാർട്ട്മെന്റിലേക്കു നടന്നു. അവൾ ഒരുപാടൊരുപാടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… ഗിരി എത്രയൊക്കെ തന്നെ ശ്രമിച്ചിട്ടും, അകന്നു നടക്കാൻ നോക്കിയിട്ടും, അവരുടെ തോളുകൾ മുട്ടിയുരുമ്മുകയായിരുന്നു.

“ഒറ്റക്കു നടക്ക് അനൂ…”

“എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഞാൻ പതുക്കെ പതുക്കെ നിന്റെ അരികിലെത്തുന്നു”, അവൾ പറഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി തുളുമ്പി.

ഭാഗ്യം, വീട്ടിലെത്തിയല്ലോ… ഇവളുടെ തോന്ന്യാസങ്ങൾ ആരെങ്കിലും കാണുമെന്നിനി പേടിക്കണ്ടല്ലോ… ഗിരി സമാധാനിച്ചു.

“ഗിരീ… നമുക്കെന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കാം.. എന്നിട്ടു ഇരിക്കാം… പോരേ? … നീ എന്നെ ആദ്യം സഹായിക്കു്.”

അവളെ അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കുന്ന അത്രയും സുഖവും, അതേ സമയം ബുദ്ധിമുട്ടുമുള്ള ഒരു കാര്യം ഗിരിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.

അവളെ സഹായിക്കുക എന്നാൽ അടുക്കളയിലെ പ്രൊഫഷണലിസം കണ്ടാസ്വദിക്കുക – എത്ര സുഖകരമായ കാര്യം. എന്നാൽ അത്രയും അടുത്തു തട്ടിയും മുട്ടിയും ഒരുമിച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക എന്നാലോ? ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇതിലും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള സമയമില്ല.

“ഞാൻ വൈൻ എടുക്കട്ടേ?”, അനിത ചോദിച്ചു.

വൈനും ഭക്ഷണവും വർത്തമാനവുമായി സമയം പോയതു രണ്ടുപേരുമറിഞ്ഞില്ല.

“എപ്പൊ വരും ശശാങ്കൻ?”, ഗിരി ചോദിച്ചു. ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നി ഉടനെത്തന്നെ.

“രാത്രി പന്ത്രണ്ടാവും… ഒരു പതിനൊന്നരക്കു ഗിരി പൊക്കോളൂ..”

അവന്റെ കൈ അവൾ കയ്യിലെടുത്തു.. എന്നിട്ടു ശശാങ്കനെക്കുറിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി. ഒരുപാടു കുറ്റങ്ങൾ… ശശാങ്കൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല… എന്ന പരാതികൾ.

“വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കൽ.. ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാലെന്താ ശശിക്കു. ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നു പറഞ്ഞാലെന്താ?… ഇല്ല… ഞാൻ വേറൊരാളുടെ കൂടെ കിടന്നുറങ്ങിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ പോലും ശശിക്കൊന്നുമില്ല”.

അവളെ വലിച്ചടുപ്പിക്കാനും, ഒരിക്കലും അവളെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കാതിരിക്കാനും തോന്നി ഗിരിക്ക്.

നിയന്ത്രണം പോകുമെന്നു തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തിൽ കോളിങ്ങ് ബെൽ ചിലച്ചു – ശശാങ്കൻ.

ശശാങ്കനു ഗിരിയെ കാണുന്നതു് ചതുർത്ഥികാണുന്ന പോലെയാണു്. ശശാങ്കൻ വന്നയുടനെ തന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതു ശരിയല്ലല്ലോ എന്നു കരുതി ഗിരി ചെറിയ തോതിൽ കൊച്ചുവർത്തമാനമൊക്കെ പറയാൻ നോക്കി. ഇല്ല, ശശാങ്കൻ എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നു.

പിന്നീടു കാണാം എന്നു പറഞ്ഞു ഗിരി പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കാൻ ചെന്ന അനിത, ശശിയുടെ കണ്ണു തെറ്റിയ നിമിഷത്തിൽ ഗിരിയെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഉമ്മവെച്ചു. അടുത്ത ദിവസം കാണാമെന്നു പറഞ്ഞവർ പിരിഞ്ഞു.

തിരിച്ചു ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ഗിരി തന്നോടു തന്നെ ചോദിച്ചു… എന്താണവൾക്കു വേണ്ടതു്.. ശശാങ്കന്റെ സ്നേഹമോ? അതോ എന്റെയോ? അതോ എന്നിലൂടെ അവന്റെ സ്നേഹമോ?

കഴിഞ്ഞ 4 മണിക്കൂറ് അവളുടെ കൂടെയായിരുന്നപ്പോൾ കാണിച്ചതു് ആത്മനിയന്ത്രണമോ അതോ ഷണ്ഡത്വമോ എന്ന ചിന്ത നാമ്പുനീട്ടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗിരി ബാഗിൽ നിന്നു ഒരു തടിയൻ പുസ്തകമെടുത്തു വായിക്കാൻ തുടങ്ങി….

--- എന്റെ ഒരു എളിയ ശ്രമം… കഥയെഴുതാൻ.
--- സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ, കരിങ്കല്ല്.

വിവാഹം കുളത്തിൽ

എന്റെ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളുടെ വിവാഹബന്ധം എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച് തകർന്നു വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കണ്ടു നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് വിഷമിക്കാൻ പോലുമാകുന്നില്ല.

വിവാഹം എന്നതു അതിഭയങ്കര പവിത്രമാവണമെന്നോ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നീണ്ടുനിൽക്കണം എന്നോ ഒന്നും ഞാൻ പറയുന്നില്ല. അതൊക്കെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളല്ലേ?

എന്നിരുന്നാലും… എനിക്കു ഒന്നേയൊന്നു-കണ്ണേകണ്ണു് മതിയെന്നും, ആ ഒരേയൊരു പെൺകുട്ടി മാത്രം ജീവിതത്തിൽ 4-5 പതിട്ടാണ്ടുകളോളം സഖിയായിരുന്നാൽ മതിയെന്നും തോന്നുന്നു. തീർത്തും എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യം. (4-5 പതിറ്റാണ്ടൊക്കെ എന്നെ സഹിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്ന പെൺകുട്ടിയെ പൂവിട്ടു പൂജിക്കണം)

ഒരു ബ്രേയ്ക്കപ്പിന്റെ വേദന തന്നെ കടുപ്പം.. ഒരു ഡിവോഴ്സിന്റെ വേദനയൊന്നും താങ്ങാനുള്ള ആമ്പിയര്‍ എനിക്കില്ല. അതിന്റെ ആവശ്യവും ഇല്ല. നല്ല കെട്ടിയോന്‍ ആയി ഇരുന്നാല്‍ പോരേ? അതു ഞാന്‍ ചെയ്തോളാം! ;)

തിരിച്ചു ടോപിക്കിലേക്കു്.

തകർന്നു വീഴുന്ന ഒരു ബന്ധം നമ്മുടെ നാടൻ മലയാളികളുടേതാണു്  - കാരണമറിയണോ? സ്ത്രീധനത്തിൽ തുടങ്ങിയ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ!

നിരക്ഷരകുക്ഷികളൊന്നുമല്ല... രണ്ടു പേരും ഇവിടെ വിദേശത്തു ഗവേഷകർ.

അവനെ വേണം ആദ്യം കുറ്റം പറയാൻ. അവന്റെ അച്ഛനമ്മമാരാണു് സ്ത്രീധനക്കാര്യത്തിന്റെ പ്രശ്നത്തിലെങ്കിൽ, ആണൊരുത്തനായി അവന്റെ ഭാര്യക്കു വേണ്ടി നിലകൊള്ളണ്ടേ അവൻ? അങ്ങനെയൊക്കെ ആണയിട്ടു കാണുമല്ലോ പള്ളിയിൽ – അവളെ പൊന്നു പോലെ നോക്കിക്കോളാം എന്നൊക്കെ. അതൊക്കെ കാറ്റത്തു പോയോ?

അവളും മോശക്കാരിയൊന്നുമല്ല. പ്രശ്നം തുടങ്ങിയ ഉടനേ പ്രതികാരദാഹിയായി മാറി അവൾ – അവനെ ആവുന്നതും ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ മനഃപൂർവ്വം ശ്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. സംസാരിച്ചൊരു പരിഹാരം കാണുന്നതല്ലേ ബുദ്ധി എന്നു ചോദിച്ച എന്നൊടു പറഞ്ഞു – “അവനെ ഒന്നു മെരുക്കിയെടുക്കണം.. ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കട്ടെ” എന്നു്.

മൌനം തന്നെ ഭൂഷണം എന്നു മനസ്സിലായ ഒരു അവസരം… :)

തകര്‍ന്നു വീഴുന്ന മറ്റൊരു വിവാഹം യൂറോപ്യന്‍ ദമ്പതികളുടേതാണു്. ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പ്, വിവാഹത്തിനു മുമ്പു അവള്‍ക്കു ഒരിത്തിരി സംശയം ഒക്കെ ഉണ്ടായതാണു്. അന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു … ഇത്ര പെട്ടെന്നു വേണ്ട…, നിങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ഒരിത്തിരി കൂടി നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടു മതി എന്നു.

അവിടെയും പ്രശ്നം – രണ്ടു കൂട്ടരും ഒന്നു മനസ്സിലാക്കാനോ ഒന്നു താഴ്ന്നു കൊടുക്കാനോ തയാറല്ല.

ഈ രണ്ടു ബന്ധങ്ങളും നിയമപരമായി ഒഴിയാനുള്ള സമയം കൂടിയേ ആവശ്യമുള്ളൂ.. രണ്ടുകൂട്ടരും രണ്ടുവഴിക്കായിക്കഴിഞ്ഞു. :( … പിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.

പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും ഇത്തിരിയൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കാനും ഇത്ര പാടാണോ? ചട്ടിയും കലവുമല്ലെ? തട്ടും മുട്ടുമൊക്കെ കാണും … ഒരിത്തിരിയൊക്കെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തൂടേ?

പറയുമ്പോള്‍ എല്ലാം പറയണമല്ലോ - “അവള്‍ വളരെ സില്ലി ആണു്” എന്നു ഒരു വിധം ആണുങ്ങളും പറയുന്നതായി കാണുന്നു. അത്ര സില്ലി കാര്യങ്ങളാണവള്‍ പറയുന്നതെങ്കില്‍ അതു മനസ്സിലാകാന്‍ അത്ര പാടൊന്നും കാണില്ലല്ലോ?

എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ എളുപ്പം ആണുങ്ങള്‍ക്കാണു് – അവരാണു ഒട്ടും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാത്തതും… കൊച്ചു കൊച്ചു ആവശ്യങ്ങളേ പൊതുവേ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കുള്ളൂ… മാത്രവുമല്ല, പെണ്‍കുട്ടികളെ/പെണ്ണുങ്ങളെ ഹാപ്പിയാക്കാന്‍ എളുപ്പമല്ലേ? എന്തു തന്നെ വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നാല്‍ മതി (ചെയ്യണമെന്നില്ല).

ഉദാഹരണത്തിന്നു.. പാത്രം കഴുകാന്‍ സഹായിക്കണോ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ മതി, കഴുകണം എന്നില്ല. (എവിടുന്നൊക്കെയോ എനിക്ക് അടിവരുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.)

പുള്ളിക്കാരനു എന്റെ കാര്യത്തില്‍ ശ്രദ്ധയുണ്ട്.. മനസ്സില്‍ മുഴുവന്‍ ഞാനാണു് എന്നൊരു ഫീലിങ്ങ് കൊടുത്താല്‍ ഭാര്യമാര്‍ (ഗേള്‍ഫ്രണ്ട്സ്) ഒരു വലിയ അളവു് വരെ ഹാപ്പി.

പിന്നെ 100% സത്യസന്ധത – ഇതു തിര്‍ച്ചയായും വേണം - വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം? :)

മുകളിലെ ഫീലിങ്ങ് കൊടുക്കലും, സത്യസന്ധതയും ചേരുമ്പോള്‍ മനസ്സിലായില്ലേ … സഹായിക്കണം എന്നുള്ള തോന്നലും, മനസ്സില്‍ അവള്‍ക്കു് സ്ഥാനം കൊടുക്കലും അഭിനയമായിരിക്കരുത് എന്നു – അവിടെയാണു കാര്യങ്ങള്‍ കുഴയുന്നതും.

ഇതൊക്കെ പറയാന്‍ ഞാനാരാ? അനുഭവസമ്പന്നനൊന്നും അല്ലല്ലോ … എന്നിരുന്നാലും പല അനുഭവസം`പന്നന്മാരും’ സം`പന്നകളും’ കാണിക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ.

Getting a relationship going well takes hard work. But it pays off. And if you are not willing to put the effort, why invite the other person to trouble?

I don’t know, … may be I am just stupid, without any inkling about reality. But don’t think I am ignorant.

One doesn’t have to hang on to a relationship which won’t function.. or can’t keep you happy/safe/secure/important. Of course not. But before you write it off, why not throw your EGO away and think straight for a minute? Is it that hard?

സസ്നേഹം,
ഞാന്‍.

മ്യൂണിക് ബ്ലോഗ് സംഗമം

 

വെറുതെയിരിക്കുന്ന നായർക്കൊരു വിളി തോന്നി എന്നു പറയില്ലേ? അങ്ങനെയാണു.. വെറുതേയിരുന്ന എനിക്കൊരു പാക്കറ്റ് സ്വിസ്സ് ചോക്കലേറ്റ് കിട്ടിയതു്.

ഗൾഫ് മലയാളി ബ്ലോഗ്ഗർമാർക്കും, കേരളത്തിലെ ബ്ലോഗ്ഗർമാർക്കും… എന്തിനു അമേരിക്കയിലെ മലയാളി ബ്ലോഗ്ഗർമാർക്കും വരെ മീറ്റും മീറ്റിങ്ങും ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾ പാവങ്ങൾ യൂറോപ്യൻ മലയാളികൾക്കു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും അറിയുക പോലുമില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണു്, സ്വിറ്റ്സർലാൻഡിലുള്ള ഒരു സഹബ്ലോഗ്ഗർ എന്നെ കോണ്ടാക്റ്റിയതു്. കുറേ കാലം ഞങ്ങൾ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ “സിഗററ്റുണ്ടോ സഖാവേ ഒരു ലൈറ്റർ എടുക്കാൻ?” എന്നു ഓൺലൈനിൽ/ജി-ടോക്കിൽ ചോദിച്ചു ചോദിച്ചു ഞങ്ങൾക്കു് തന്നെ മടുത്തു.

ഒരിക്കൽ കുഞ്ഞൻസ് പറഞ്ഞു - മ്യൂണിക് വരെ ഒന്നു വരാനാലോചിക്കുന്നു എന്നു. അതു കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി, ഞാൻ കുറ്റിയും പറിച്ച് നാട്ടിലേക്കു പറന്നു.. ഓൺലൈനിൽ ഉപദ്രവിച്ചതു പോരേ സഹോദരാ എന്നു ചോദിക്കുന്നതിലും നല്ലതാണല്ലോ.. നാടേ വിട്ടു ഓടിപ്പോയി സൂചന കൊടുക്കുന്നതു്.

എന്താ കാര്യം? കുമാരേട്ടൻ പറയുന്ന പോലെ ഉറക്കഗുളിക കഴിച്ചെന്നഭിനയിക്കുന്നവരെ ഉണർത്താൻ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്റെ സൂചനയൊന്നും മനസ്സിലാവാത്ത പോലെ, പുള്ളി മ്യൂണിക്കിലോട്ടു പോന്നു.

പരദൂഷണം പറയാണെന്നു വിചാരിക്കരുതു്… നല്ലൊരു മനുഷ്യൻ – തങ്കമാന മനിതൻ.. മലയാളിയാണെന്നു മുഖത്തെഴുതിയൊട്ടിച്ചാൽ പോലും കിട്ടാത്തത്ര നല്ല മലയാളി ലുക്ക്. :)

ഒരു ശനിയാഴ്ച വന്നു, ഞായറാഴ്ച പോയി… ഇത്തിരി നേരമേ ഒരുമിച്ചുണ്ടായുള്ളൂ എങ്കിലും നല്ല അടിപൊളി സമയം ആയിരുന്നു.

പോകുന്നതിനു മുമ്പ് എനിക്കു് ചോക്കലേറ്റും, ഒരു പുസ്തകവും തന്നു – വി എം ദേവദാസിന്റെ ഡിൽഡോ. അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ ബൂലോകമാകെ ചിതറിക്കിടക്കുകയല്ലേ.. അതുകൊണ്ടിനി ഞാനായി അധികം എഴുതുന്നില്ല.. വളരെ നല്ലൊരാഖ്യാനശൈലി എന്നെനിക്കു തോന്നി. “ടു ദ പോയിന്റ്” തരത്തിലുള്ള എഴുത്ത്.

കഴിയുമെങ്കിൽ ഒന്നു വാങ്ങി വായിച്ചുനോക്കൂ…

അതേയ്, ഇത്തിരി തിരക്കിലാട്ടോ… അല്ലെങ്കിൽ കുറേക്കൂടി വധിക്കാമായിരുന്നു നിങ്ങളെയൊക്കെ…

എല്ലാരും ക്രിസ്തുമസ്സൊക്കെ നന്നായി ആഘോഷിക്കൂ.. താഴത്തെ പായ്ക്കറ്റിൽ നിന്നു ഓരോ ചോക്ക്ലേറ്റും എടുത്തോളൂ… :)

സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ,
ഞാൻ.